Κυριακή, 12 Φεβρουαρίου 2012

Παιδί, το περιβόλι μου που θα κληρονομήσεις ...

Παιδί, το περιβόλι μου που θα κληρονομήσεις,
Όπως το βρεις κι’ όπως το δεις να μη το παρατήσεις.
Σκάψε το ακόμα πιο βαθιά και φράξε το πιο στέρεα,
Και πλούτισε τη χλώρη του και πλάτηνε τη γη του,
Κι ακλάδευτο όπου μπλέκεται να το βεργολογήσεις,
Και να του φέρεις το νερό το αγνό της βρυσομάνας.
Κι άν αγαπάς τ’ ανθρώπινα κι’ όσα άρρωστα δεν είναι,
Ρίξε αγιασμό και ξόρκισε τα ξωτικά, να φύγουν,
Και τη ζωντάνια σπείρε του μ’ όσα γερά, δροσάτα.
Γίνε οργοτόμος, φυτευτής, (γίνε) διαφεντευτής.
Κι αν είναι κ’ έρθουνε χρόνια δίσεχτα,
Πέσουν καιροί οργισμένοι
Κι όσα πουλιά μισέψουνε σκιασμένα, κι όσα δέντρα,
Για τίποτ’ άλλο δε φελάν παρά για μετερίζια,
Μη φοβηθείς το χαλασμό!.. Φωτιά! Τσεκούρι! Τράβα!,
Ξεσπέρμεψέ το, χέρσωσε το περιβόλι, κόφ’ το,
Και χτίσε κάστρο απάνω του και ταμπουρώσου μέσα,
Για πάλεμα, για μάτωμα, για την καινούργια γέννα,
Π’ όλο την περιμένουμε κι όλο κινάει για νάρθει,
Κι’ όλο συντρίμμι χάνεται στο γύρισμα των κύκλων.
Φτάνει μια ιδέα να στο πει, μια ιδέα να στο προστάξει,
Κορώνα ιδέα, ιδέα σπαθί, που θα είναι απάνου απ’ όλα
Κωστής Παλαμάς – Πατέρες
Μουσική: Μιχάλης Τερζής, Τραγουδούν: Γιώργος Νταλάρας, Δήμητρα Γαλάνη, Ελευθερία Αρβανιτάκη, Διονύσης Θεοδόσης


Από kolivas



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Γράψτε εδώ τις προτάσεις, τις σκέψεις, τις ιδέες, τις απόψεις, τα προβλήματα για ότι σας ενδιαφέρει.